Het kwam voort uit een vergissing, een verspreking. Het leidde tot hilariteit en een geweldig initiatief. Ik heb het over een bedenksel van Anaïd Haen, auteur en mede presentator van het wekelijkse online programma About Books van mijn uitgeverij Zilverspoor. Anaïd verspreekt zich wel eens, dat overkomt de beste van ons. Maar nu leidde het tot een oproep aan de kijkers om een kortverhaal te schrijven over het nieuwe woord: smorrie. Ter beoordeling van Anaïd. Gisteravond was de uitslag en zoals ze het zei; ‘Eén iemand heeft gewonnen, de rest is tweede geworden.’ Ik mag dat wel.

Ik heb vaker meegedaan aan schrijfwedstrijden en het is altijd leuk en spannend. De beperking van het aantal woorden maakt het namelijk verdraaid lastig. Want ook in een kortverhaal moet een begin, een midden en een einde zitten. Het voelt aan als het schrijven van de kafttekst voor achterop je boek. Hoe maak je in een paar alinea’s indruk? Serieus, ik vind het schrijven van een heel boek makkelijker dan het schrijven van een flaptekst of kortverhaal.

Maar het woord ‘smorrie’ bracht me terug bij een verhaal waar ik al eens aan begonnen was en nooit had afgemaakt. Mijn computer staat vol met beginstukken, scènes die nog nergens bij horen, ideeën en halve verhalen. En soms borrelt er opeens iets op. Mijn verhaal over Smorrie staat hieronder. Ik werd tweede 😊. Het inspireerde Anaïd ook tot een nieuwe uitdrukking die ik meteen gejat heb; de serie smoordenaar.

Een aardigheidje voor wie het leuk vindt om eens iets anders van mij te lezen. Hoewel…
Fijne feestdagen, allemaal. Tot volgend jaar.

De Serie Smoordenaar

Het metalen tuinhek viel met een klap dicht en stampende voetstappen kwamen dreigend dichterbij. Iedereen in de tuin hield zijn adem in.
De heester naast haar giechelde. ‘Ik heb je gezegd dat ze erachter zou komen.’
Smorrie trok haar takken schuldbewust terug. ‘Ik doe het toch niet expres.’ Ze verloor haar houvast en het lichaam viel met een dreun op de grond.
‘Potjandorie, Smorrie! Hoe vaak moet ik het je nou nog zeggen!’ Fiona kwam met een snoeischaar in haar hand op het pad tot stilstand en trapte misnoegd tegen het lichaam aan haar voeten. Met vlammende ogen keek ze op. ‘Dit is de laatste keer, hoor je me? Nog één keer en ik snoei je terug!’
De gedachte alleen al maakte dat Smorrie rillend al haar takken introk. ‘Ik houd van mensen’, mompelde ze zachtjes.
Fiona hief de snoeischaar dreigend op. ‘Ik maak je tot de grond toe gelijk. Dat zal je leren om mensen te smoren met liefde.’ Ze stak vloekend de snoeischaar in haar kontzak en beende naar de kruiwagen die verderop stond. Ze keerde de wagen en liep ermee terug tot naast het lichaam. Mopperend boog ze door haar knieën, tilde het lichaam op en kwakte het in de kruiwagen. Het hoofd lag in een vreemde knik en de lange benen bungelden over de rand.
‘Sorry.’ Smorrie keek verdedigend op naar Fiona. ‘Ik zal het niet meer doen. Maar als ze zeggen hoe mooi ik bloei, hoe mijn bladeren glanzen, dan… dan wil ik ze gewoon vasthouden en knuffelen.’
‘Je smoort ze met je liefde. Kijk dan toch. Hij is helemaal blauw.’
‘Ze wikkelde haar stengels om hem heen en kneep tot hij geen lucht meer kreeg.’
Fiona wierp een bestraffende blik op de heester. ‘Klikspaan. Je had me kunnen roepen.’ Ze zuchtte diep. ‘Oké, weer een voor de composthoop.’ Ze greep de kruiwagen met beide handen beet en wierp nog een blik op Smorrie. ‘Echt de laatste keer.’
Smorrie stak haar takken uit en omhelsde Fiona. ‘Ik beloof het je.’
‘Laat me los, Smorrie.’
Ze trok Fiona wat dichter naar zich toe. ‘Ik zal het niet meer doen.’
Fiona’s stem klonk gesmoord. ‘Smorrie, je keelt me. Laat me…’
Vervuld van liefde kneep Smorrie nog wat harder. ‘Ik houd van je.’