Hoeveel mensen ga ik dit jaar vermoorden? Hoeveel aandacht kan ik iemand geven voordat het eng wordt? Hoeveel vingerhoedskruid kan ik in een ovenschotel stoppen zodat iemand overlijdt?

Het leven van een thrillerschrijfster verloopt op een andere manier dan bij ‘gewone’ mensen. Voor mij geen goede voornemens over kilo’s die eraf moeten, meer bewegen en minder snoepen. Allemaal dingen waar ik serieus mee aan de slag moet, maar aan de slag gaan brengt mij juist op hele andere ideeën. Een personage dat zo mishandeld wordt dat de stoppen doorslaan, gif in snoep, rennen voor je leven.

Je ziet het al, ik ben begonnen aan een nieuwe serie magische thrillers. Op dit moment ligt het boek dat dit jaar uitkomt, De Dorsairean, bij mijn proeflezers. Vol spanning wacht ik hun kritische opmerkingen en suggesties af. In de tussentijd duik ik in een nieuw verhaal. Of liever, drie nieuwe verhalen want het wordt weer een serie van drie boeken. Net als De Sleuteldrager serie speelt het in deze tijd, in Engeland en Schotland, met moord en doodslag voorzien van een laag bovennatuurlijke magie. Niet meer met mijn geliefde rechercheur Finlay Reid, maar met andere personages. En die ben ik nu aan het uitdenken.

Lezers weten (of anders nu) dat ik flink research doe voor mijn boeken. Waar speelt een scène, hoe ziet het er daar uit? Of het een berg in Schotland is of een weg vanaf Newcastle, de bouwstijl en inrichting van een huis of de werkwijze van de Engelse politie; ik onderzoek, lees, leer en verwerk. Voor De Dorsairean was dat een monsterklus omdat het verhaal speelt in het jaar 122 in Brittannië. De tijd van Kelten en Romeinen en de bouw van de muur van Hadrianus. Welke plaatsen waren er, welke wegen, wat aten ze, droegen ze, deden ze?

Voor de nieuwe serie duik ik in mijn research. Op dit moment lees ik het boek ‘Gevaarlijke relaties en hoe ze eindigen in moord’ van Jane Mockton-Smith. Geleend van mijn buurvrouw (zulke interessante mensen hier in Harfsen). Maar ook het boek ‘Deadly Beautiful’ van Sally Coulthard die schrijft over de duistere kant van Engelse flora. Ik verdiep me in de afschuwelijke gevolgen van trauma’s en PTSS van hulpverleners. Het helpt me om de personages die zo’n belangrijke rol gaan spelen tot leven te brengen. Tenzij ze al dood zijn, dat kan natuurlijk ook.

Hoe diep ik ook in een verhaal kan duiken, het gewone leven gaat door. En dat brengt me tot andere dingen. Zoals het bijwerken van mijn administratie. Oké, dat is gelogen. Niks bijwerken want ik was nog niet begonnen aan mijn administratie van 2025. Dus grommend en vloekend zoek ik alles bij elkaar en voer facturen en bestellingen in. En zie dat ik terug kan kijken op een mooi jaar. Het was snoeihard werken, naar veel boekhandels, beurzen en braderieën, maar ik heb heel wat boeken verkocht. Wow! Daar ben ik dankbaar voor. Daar ben ik jullie dankbaar voor. Want jullie zijn de lezers, degene die soms een bericht delen, erop reageren, anderen enthousiast maken. Dus ga ik iets terugdoen.

Wilde je toch al dat nieuwe deel bestellen? Het nieuwe Engelse boek? Een van de boeken – of de hele serie – cadeau geven? De hele maand januari neem ik de verzendkosten voor mijn rekening als je bestelt via mijn website. Dat is mooi €5,- of zelfs €7,95 besparen. Ik doe er ook een niet-gepubliceerd kortverhaal bij. Een verhaal dat niet op mijn website staat, dat zelfs de meest trouwe volgers nog niet kennen. Met Finlay Reid in de hoofdrol.

Ik heb maar één verzoek; niet vandaag bestellen. Ik zie net dat mijn gisteren uitgegraven auto weer verdwijnt onder een dikke laag sneeuw. Vanuit het bos is de bewoonde wereld tijdelijk niet bereikbaar. Wel weer een idee voor een nieuw boek…