Een paar weken geleden presenteerde ik met veel bombarie dat De Sleuteldrager een derde druk kreeg en Sleutel tot Wraak een tweede druk. Posts op social media waarop ik als een trotse moeder mijn kindjes in de armen sloot, tranen van geluk biggelend over mijn wangen. Waarop mijn broer in volle verwarring vroeg of ze dan op waren? Of dat er fouten in zaten zodat er een herdruk moest komen.

Ik werd terug in de tijd geworpen door die vraag. Toen ik nog bezig was met het schrijven van De Sleuteldrager en mij doorlopend zaken afvroeg. Als je teruggaat naar mijn blogs uit die beginperiode snap je wat ik bedoel. Waarom heb je proeflezers nodig om je verhaal te verbeteren, dat doet een redacteur toch? Waarom komt je boek niet in de boekhandel? Waarom verdient de schrijver het minst aan het boek? Waarom regel je niet een recensie in de krant?

Dus waaróm een nieuwe druk? Ik denk dat verschillende uitgeverijen met verschillende antwoorden komen. Als er grove fouten in zitten is een herdruk nodig. Denk aan mijn Sleutel tot Wraak waarin (ook nog eens op de laatste pagina) het woord ‘Onvernietigbare’ was vervangen door ‘onderkast’. Mijn schuld omdat ik de ouderwetse term onderkast gebruikte om aan te geven dat het woord met een kleine letter geschreven moest worden.

Maar een herdruk is niet hetzelfde als een tweede druk. Grote uitgeverijen drukken van een boek een enorme voorraad die verspreid wordt over de boekhandels en in voorraad komt bij het Centraal Boekhuis van waaruit de online verkopen van bijvoorbeeld bol.com verstuurd worden. Ze maken een berekening van hoeveel boeken ze denken nodig te hebben daarvoor. Een boek van een bekende auteur zal een oplage hebben die in de (tien)duizenden loopt. Als de verkoop goed gaat en de bodem van de voorraad in zicht is, komt er een tweede druk.

Een kleinere uitgeverij maakt ook een inschatting van hoeveel boeken ze denken te gaan verkopen. Dat zal eerder een paar honderd dan een paar duizend zijn. Als er geen contracten zijn met de boekhandels, duurt het langer voordat een boek ‘op’ is. Er moet meer inspanning geleverd worden door de uitgever én de auteur om het boek onder de aandacht te brengen. Waar een bestsellerauteur al binnen een maand of wat een tweede druk kan hebben, is dat bij de mindere goden onder de schrijvers iets waarvan ze alleen kunnen dromen.

Want een tweede, laat staan zeventiende, druk is een commercieel iets geworden. Iets wat een kwalificatie lijkt voor het succes van een boek. Als schrijver doe ik daar helaas ook aan mee. Ik ben bijna geobsedeerd door het zo snel mogelijk verkrijgen van een tweede druk. Alsof dat iets zegt over hoe goed mijn boek is of hoe goed ik ben als schrijver. Niet natuurlijk.

Wat mijn broer met zijn vraag heeft bereikt is dat ik ben ga nadenken en – eindelijk – weer eens een blog heb geschreven. Dat ik me realiseerde dat ik dat veel vaker wil doen. Om jullie te vertellen over de bizarre wereld waar ik in terecht ben gekomen. En dat een eerste, tweede of zeventiende druk niet moet uitmaken. Maar stiekem ben ik best wel een beetje trots.